Heyhey

Ik heb besloten toch maar eindelijk eens aan een blog te beginnen die ik zal delen met mensen. 
Ik heb er ontzettend lang over nagedacht, want ik begon eerder al aan een blog die ik eigenlijk gewoon voor mezelf hield, en het leek me ontzettend eng om een blog te hebben waarvan ik wist dat mensen ze zouden lezen. 

Ik heb ervoor gekozen in het Nederlands te beginnen, want daar voel ik me het gemakkelijkst bij en kan ik me het best in uiten. Mijn Engels mag dan wel sterk verbeterd zijn door de teksten die ik moet lezen voor mijn studies, helemaal mezelf zijn als ik me uitdruk in een andere taal vind ik nog altijd moeilijk. Bovendien ben ik al zenuwachtig genoeg om mijn blog te starten en te delen, dus het volstaat voorlopig zeker wel als enkele Nederlandstalige bekenden hem lezen :) 

Aangezien ik het best eng vind, begin ik met een oppervlakkige blog, zoals ik het zelf graag noem en zoals ongetwijfeld een groot deel van mijn vrienden dit zou beschouwen. Iedereen die mij ietwat kent weet echter wel dat ik nogal veel zijden heb waarvan er dus één mijn 'oppervlakkige' kant is, en ik ben van mening dat je het gelukkigst wordt in je leven als je ernaar streeft een goed evenwicht te vinden tussen alle aspecten van je persoonlijkheid.
Ik geloof niet dat enkel het innerlijk telt, toch niet voor de meeste mensen. Het lijkt me enerzijds fantastisch en anderzijds toch ook wel een beetje jammer als je echt alleen maar om je binnenkant geeft, en je geeft oprecht geen knijt om je uiterlijk. Fantastisch omdat de keerzijde van je nooit goed voelen door je mooi te maken, is dat je je ook nooit slecht zal voelen door het na te laten. Imagine. Jammer omdat het toch ook wel leuk is om bezig te zijn met oppervlakkige dingen, zeker bovenop diepzinnigere interesses.

Ik denk dat het grootste deel van de vrouwen dat zegt 'niet zo te geven om haar uiterlijk' eigenlijk gewoon een beetje bang is, of eigenlijk niet zo goed weet wat en hoe. Dat weet ik omdat ik zoveel mensen ken die zeggen zich nooit of zelden op te maken omdat 'ze daar veel te onhandig voor zijn', of 'daar veel te lang over zouden doen en dus liever niet hun tijd daaraan verliezen'. Ik heb nog maar enkele uitzonderingen ontmoet in mijn leven die dolgelukkig zijn zonder een moer te geven om hun uiterlijk. Dat vind ik altijd heel fascinerende vrouwen, maar zoals ik al zei, ze zijn zeldzaam.

Ik vind het wel altijd jammer als vrouwen andere vrouwen veroordelen omdat zij bezig zijn met hun uiterlijk. In mijn geval (en sowieso vele anderen) is het namelijk zo dat dit slechts een deel van mij is, en dat ik daarnaast met heel wat zwaarwichtiger zaken bezig ben. En zelfs ALS het een vrouw betreft wiens hele persoonlijkheid effectief bepaald wordt door haar uiterlijk, wat dan nog? Waarom menen we dat eerder te mogen veroordelen dan iemand wiens hele persoonlijkheid enkel en alleen door haar innerlijk bepaald wordt? Waar komt toch die afkeer voor oppervlakkigheid vandaan? Als iemand nu echt al haar geluk uit oppervlakkigheid haalt, dan is dat toch haar zaak. Ben jij niet zo, dan hoef je toch niet alles wat oppervlakkig is te veroordelen. Je kan het gerust voor een deel toelaten in je leven, zeker als je zoals de meerderheid van de vrouwen wel degelijk een stukje van je geluk hebt dat ervan afhangt. Je kan het ontkennen, pretenderen dat je één van die uitzonderingen bent die het echt niet boeit, maar vraag je toch eens af of je jezelf er niet een stukje geluk mee ontzegt. Ben je daadwerkelijk zo'n vrouw die 100% gelukkig is zonder om te kijken naar haar uiterlijk, dan ben je hier niet op de juiste blog :) Misschien interesseert mijn andere blog je wel meer, maar die is voor later.

De reden waarom ik deze blog ben gestart is omdat ik graag andere vrouwen wil helpen om zich goed te voelen. Ik denk erover om ook een beetje minder oppervlakkig te gaan, maar ik vrees eigenlijk dat dat sowieso zal gebeuren van tijd tot tijd, aangezien het gewoon in mijn aard ligt.

Liefs,
M

PS: Een filmpje dat interessant is als het gaat over meisjes die andere meisjes veroordelen, is dit van Jenna Mourey (ik ben dol op haar)