I love: Virgos Lounge

Tijdens mijn zoektocht op Asos naar een tweede jurkje voor de eindejaarsfeesten (ik heb reeds een bordeaux fluwelen kleedje gevonden voor Kerstavond, maar ik heb verschillende kerstfeesten dit jaar, namelijk thuis, bij mijn vriendje, bij mijn oma, met vriendinnen en met mijn huisgenoten in Bologna. Twee kleedjes kan dus geen kwaad. Bovendien is er nog Nieuwjaar.) kwam ik dit merk tegen dat prachtige vintage geïnspireerde jurken maakt voor prijzen die nog meevallen voor de mate van glamour die het merk uitstraalt. Ik kende het blijkbaar al, want ik had de Facebookpagina reeds geliked (oeps, ik onderschat mijzelf). Ik heb niet meteen een gelegenheid om zo'n geweldige jurk te kopen, maar deze 11 prachtexemplaren wilde ik even met jullie delen (in dalende volgorde) :


1. JET.  Een sublieme jurk, ik kan er naar blijven staren. Ik ben in het verkeerde tijdperk geboren denk ik.

2. GRACE. De jurk op Asos waardoor ik naar het merk ben gaan zoeken. De naam spreekt voor zich.

3. GENEVIEVE. Ik ben verliefd op de combinatie van goud en donkergroen, dus deze jurk vind ik PRACHTIG.

4. AVA. Ook bordeaux met goud vind ik supermooi samen. 
5. CLAUDIA. Deze jurk zou ik persoonlijk niet in de winter dragen, en vind ik meer iets voor een feest in de lente of zomer, maar ik vind hem ook heel mooi, op een eenvoudigere manier.

6. DENISE. Een prachtkleed. Nachtblauw met goud, en die typische Gatsby look.


7. JADE. Dit is een fluwelen top die ik heel mooi vind.

8. NENE

9. SABRINA


10. TERI
11. FLAPPER. Een echt Gatsby jurkje :)

Zo, wat denken jullie? Er is een outlet pagina op hun website (klik hier voor de site), waar heel wat mooie jurken tussen staan. De normale prijzen liggen tussen de 75 en de 375 euro voor de Trophy Collection, en tussen de 56 en 350 euro voor de Party Collection. 

Ik ga nu wat verder dromen met muziek van de jaren '20 en '30.

Liefs,
Manon


2 maanden zonder make-up

Liefste lezeressen van mijn blog,

Het is weer een verschrikkelijk lange tijd geleden dat ik een post geschreven heb, en de laatste post die ik schreef, was van een ander soort dan de meeste berichten op deze blog. 
Ik zit op Erasmus in Bologna sinds begin september, en er is zóveel veranderd in en rond mij, waardoor ik mijn blog zopas zelfs heel even onzichtbaar gemaakt heb, omdat ik even niet meer wist wat ik ermee wilde doen. 

Om te beginnen een antwoord op de vraag die misschien in jullie opkomt, vernemend dat ik op Erasmus ben in een ander land: waarom heb ik nog niets geschreven over hoe het hier is? Waarom deel ik niet mijn ervaringen, verblijvend in een mooie Italiaanse stad, weg van huis voor de langste periode die ik ooit meemaakte? Het antwoord daarop is een beetje een zwak antwoord, ik weet het, maar het is wel eerlijk: ik ben iemand die niet hetzelfde wil doen als anderen, en enkel het besef dat er veel anderen zijn die hetzelfde doen, is voor mij als een muur waar ik niet overheen wil en me demonstratief in kleermakerszit voor neerplant. Kinderachtig, koppig, flauw, noem het wat je wil, maar zo is het. De stortvloed aan willekeurige blogs die als paddenstoelen uit de grond schieten wanneer Europese twintigers het buitenland intrekken, is genoeg om me tot de voorlaatste maand van mijn verblijf te laten wachten om uiteindelijk toch te komen tot een schrijfsel dat min of meer mijn Erasmus erin behandelt. Ik zal waarschijnlijk nog een dag meer nodig hebben om over te gaan tot meer specifieke Bologna beschrijvingen, maar de beklimming van de Ik Wil Niet Hetzelfde Zijn Als Alle Anderen En Dus Doe Ik Helemaal Niets Muur is toch al gestart. 

Nu ga ik jullie niet maandenlang laten wachten om dan uit het niets te voorschijn te komen met een lame blogpost over waarom ik zo lang geen blogposts geschreven heb - dat klopt overigens ook niet, want ik had gerust over andere dingen dan Bologna en mijn ervaring hier kunnen schrijven, maar de reden waarom ik dit niet deed, leg ik jullie zo meteen uit. Daarom een sappige titel die waarschijnlijk in de handen doet wrijven, wetende dat ik sinds ongeveer mijn 16de of 17de geen zelfzekere, niet doodbeschaamde stap uit de deur gezet heb zonder make-up. Het gekke aan dit 'experiment' is dat het eigenlijk niet bedoeld was als een experiment, maar gewoon een beslissing die ik gemaakt heb toen ik hier in Bologna was. 

Even de context schetsen voor mijn medemakeupaddicts die nu misschien bijna van hun stoel gevallen zijn. Bologna is over het algemeen, of toch in mijn ervaring, geen stad waarin je opvalt als je geen makeup draagt. Misschien komt dat ook omdat het een grote stad is, of omdat het gewoon een nieuwe omgeving voor mij was, maar toch. Ik ben gewend om uit te gaan op een volledig andere manier dan hier. Op het hoogtepunt van mijn Overpoortperiode droeg ik elke feestnacht een andere outfit, veelal een bodycon jurk, soms gecombineerd met stilletto's, het merendeel van de keren gewoon met ballerina's. Mijn handtas was een speciale 'uitgaanshandtas', compact maar mooi, en gevuld met mijn makeup die ik weliswaar keurig bijwerkte, hoeveel alcohol er ook aanwezig was in mijn bloed, hoe weinig evenwicht ik ook had en hoe lang het ook duurde vooraleer ik na agressief geklop op de wc-deur met een flawless opgemaakt gezicht weer naar buiten kwam. Mijn makeup was een deel van mij en zonder zou ik nooit zijn uitgegaan. Ik heb het hier weliswaar over mijn Overpoort-hoogtepunt (dieptepunt?) maar het makeup-aspect is even accuraat voor tijdens de meer gematigde periodes van mijn studentenleven in Gent, ook die periodes waarbij ik meer relaxed outfits droeg om uit te gaan, ook in de cafés die buiten de Overpoort gelegen zijn, ook tijdens cantussen. 

Hier in Bologna zijn er 'sociale centra', centra die van alles organiseren, onder andere feestjes, of biomarktjes. Ook zijn er feestjes die gegeven worden op de koer van de faculteit Politieke en Sociale Wetenschappen. Ja, gewoon in de open lucht. Ja, gewoon in de faculteit. Mensen dragen hun jassen en interesseren zich niet in de andere mensen buiten hun eigen vrienden. Misschien ga ik in Gent niet naar de juiste plaatsen en heb ik nu pas plaatsen ontdekt waarvoor er vast en zeker Gentse equivalenten bestaan die ik nog nooit gezien heb (die kans lijkt me enorm groot). 
Alleszins blijft het hele punt dat ik nu in Bologna pas op dergelijke plaatsen ben gekomen en dat de noodzakelijkheid van makeup opeens een bijkomstigheid geworden was, evenals outfits en accessoires. Niet enkel in de uitgaanscontext, maar ook overdag trok ik me sinds ik hier was minder aan van mijn uiterlijk, in de positieve zin. Vroeger beschouwde ik mijzelf als onvolledig zonder makeup. Ik was mijzelf pas mét makeup, en zonder ontbrak er iets in de spiegel. Ik voelde mij minder mooi, ik voelde mij onzeker en kaal als ik buiten kwam zonder. Op een bepaald moment besefte ik dat dit eigenlijk niet mag. Er is niks mis met makeup dragen, maar er is iets goed mis als je jezelf pas als "oke" beschouwt wanneer je foundation en mascara op hebt. De rest, daar kon ik eventueel nog zonder, maar zonder foundation absoluut niet. Daarom besloot ik cold turkey te gaan, en geen makeup meer te dragen. Ik wou mezelf weer leren accepteren zoals ik echt ben, zoals ik geboren ben. Dat klinkt heel melig, maar als je even nadenkt, is het echt fucked up als je dat werkelijk niet meer doet. Als je werkelijk vindt van jezelf dat je kaal bent en iets mist, wanneer je eigenlijk gewoon helemaal jezelf bent. Het heeft even geduurd, en in het begin droeg ik wel nog makeup om uit te gaan. Toen ik zo'n avond, na een hele tijd geen makeup te dragen, in de spiegel keek nadat ik foundation en mascara had opgedaan, en mijzelf er vreemd uit vond zien, overviel er mij een gevoel van gelukzaligheid. Dit was precies wat ik wilde bereiken. Ik wilde dat ik mijzelf 'normaal' vond zoals ik ben, en makeup zien als iets dat toegevoegd wordt aan dat normale. Niet omgekeerd.
Dat moment zal ik mij altijd blijven herinneren. Daarna ben ik overgeschakeld naar volledig makeuploos leven, zelfs om uit te gaan. Handig was dat ik op dat moment ben gaan kamperen voor een week, en dat ik bewust geen enkele makeup heb meegenomen op die trip, zodat ik er alvast aan kon wennen. Vanaf toen droeg ik geen makeup meer. Een mijlpaal was misschien nog het uitgaan op een plaats waar de mensen wel degelijk bezig zijn met hoe ze eruit zien, en ook daar was ik gewoon de makeuploze, echte versie van mezelf. Intussen vind ik mezelf volledig normaal zonder makeup. Ik ben ook zoveel sneller klaar nu, ongelooflijk.

Ik las een tijdje terug een artikel op BuzzFeed, over wat (tijdelijk) makeuploos leven de schrijfster van het artikel had geleerd. Uitgaande van datzelfde concept; dit zijn de dingen die ik geleerd heb nadat ik twee maanden geen makeup gedragen heb. 

1. Het feit dat ik mij kaal voelde zonder makeup, komt doordat ik mezelf de kans ontnam om mijzelf normaal te vinden zonder makeup, niet omdat ik lelijk ben.

2. Het kan andere mensen, ook mannen, niet schelen of ik makeup op heb. Ook niet als ik uitga. Mensen doen niet anders tegen mij als ik mijzelf normaal en mooi voel zoals ik ben.

3. Makeup is iets extra en niets noodzakelijks.

4. Ik ben ongelooflijk snel klaar als ik geen makeup 'moet' opdoen. 

5. Ik mis het expressieve en creatieve aspect van makeup en heb besloten om toch terug makeup te dragen, al is het dan niet elke dag. 

De reden waarom ik een hele tijd niets meer heb gepost, is omdat ik tijdens deze makeuploze periode niet meer wist wat ik belangrijk vond. Ik was vooral aan het nadenken en leven hier in Bologna, en ik had niet meteen iets waar ik al over kon schrijven. Ik heb het gevoel dat ik door een achtbaan van zelfbeelden, wereldbeelden en opvattingen ben gegaan. Ik weet nog altijd niet helemaal hoe of wat, maar ik denk dat dit inherent is aan het leven, of dat het toch alleszins kenmerkend is en zal blijven voor mij, en mijn leven. Ik denk dat ik nooit volledig zeker zal weten wie ik ben en wat ik wil, omdat dit namelijk veranderlijk is bij mij. Ik denk te veel na om me te vestigen op een bepaald punt, of om een bepaald pad te blijven volgen. Ik krijg soms plots een idee, en ren dan naar een ander pad, waar ik mij dan veel beter voel, maar na een tijd vind ik weer een ander, of maak ik er zelf een, misschien een dat tussen de andere twee ligt. Soms is dat vermoeiend, maar ik denk dat het eigen is aan mijn leven. 

Nr. 5 van mijn lijstje, besefte ik zopas. Ik zag, nadat ik het dagenlang ontweken had ondanks dat het op allerlei nieuwssites kwam, een filmpje van een vrouw die 100 jaar makeup toonde. Zoals de thumbnail van het filmpje dat me ervan weerhouden had om erop te klikken (omdat ik het ergerlijk vond dat het helemaal niet zo indrukwekkend was en, eerlijk: omdat IK dit niet gedaan had, terwijl ik dit zo graag zou doen, en veel meer afgewerkt zou hebben gedaan dan bijvoorbeeld haar haar dat niet helemaal juist was volgens de mode van die tijd, maar eerder snel snel) reeds voorspelde, vond ik het filmpje teleurstellend. Het ergste vond ik dat ze haar makeup niet eens zelf gedaan had, maar dat het een model was met een volledig team. Toen ik met een beteuterd gezicht naar het einde van dat filmpje zat te staren, draaide er iets om in mijn hoofd. Makeup is een manier waarop ik mij uitdruk. Makeup is een manier om creatief te zijn. Dat aspect mis ik. Daar had ik eerder niet bij stil gestaan. 

Zaterdag ben ik voor het eerst nog eens naar een feestje geweest met makeup. Een van mijn beste vriendinnen hier in Bologna zei me hoe mooi ze vond dat ik opgemaakt was. En hoe naturel. Toen voelde ik me zo blij. Ook het feit dat ze het zelfs opmerkte, vond ik goed, want dat betekent dat ze me gewend is zonder. 

Dit is wat ik jullie voorlopig wilde vertellen. Mijn blog is weer ontwaakt :) Ik heb jullie gemist!

Veel liefs,
Manon

Reactie op Cathérine Ongenae op DeRedactie.be

In dit tijdperk waar nieuws voor een zeer groot deel via het internet wordt gedeeld en de geijkte nieuwskanalen zich bijgevolg in de wedloop voor likes en bezoekers schuldig maken aan het verspreiden van verhalen waarvan de nieuwswaarde meer dan bedenkelijk is,  kan het jullie niet ontgaan zijn dat er de laatste tijd ridicuul veel aandacht besteed werd aan hetzij het veranderde uiterlijk van Bridget Jones actrice Renée Zellweger, hetzij opinieartikels over zulke artikels.

Dames en heren, mag ik u voorstellen aan een derde soort, en daarmee misschien een vierde veroorzaken: opinieartikels over opinieartikels over zulke artikels.

Vandaag las ik op DeRedactie.be een artikel van Cathérine Ongenae (vind het artikel hier). Naast de algemene, veroordelende teneur van het artikel die spreekt uit de sarcastische humor ( "Om een lang verhaal kort te maken: ze lijkt niet meer op Renée Zellweger. Ook niet een heel klein beetje. Ze heeft een ander gezicht. Omdat ze nu ouder is, en gelukkig, zegt ze. Ik mag hopen dat ik nooit gelukkig oud word, ik zou mijn gezicht graag houden.") is het een geweldig staaltje ironie.

Ik vraag me zelfs af of het misschien zo bedoeld is, en dat de journaliste daar later mee naar buiten zal treden. Ik vrees er echter voor.

Cathérine Ongenae vraagt zich af hoe het komt dat de fascinatie voor het veranderde uiterlijk van Zellweger zo groot is, ondanks het feit dat zovele andere actrices haar voor gingen. Ze stelt dat aan de basis van de grote hoeveelheid aandacht die er aan besteed wordt, zou kunnen liggen dat Zellweger als een model voor anderen gezien wordt. Sterker nog, de actrice is volgens haar een model voor vrouwen. Daar ligt een belangrijk verschil, een verschil dat vragen oproept met betrekking tot verantwoordelijkheid. Een verschil dat Ongenae niet helemaal lijkt te erkennen.

Verder in haar artikel komt ze tot haar standpunt, hetgeen waardoor ik deze post ben begonnen. 

Volgens Ongenae is Zellweger een rolmodel voor (jonge) vrouwen en meisjes. Ze neemt meermaals het woord vrouwonvriendelijk in de mond en zoals de titel van haar opiniestuk stelt, beschouwt ze Zellweger als verraadster, als rolmodel dat (ik citeer) 'overgelopen is naar de andere kant'. Ze stelt de vraag hoe we jonge meisjes moeten uitleggen dat Renée Zellweger, hun 'rolmodel', haar uiterlijk heeft laten veranderen.

Vrouwen worden altijd beoordeeld en veroordeeld omwille van hun uiterlijk. Als ze niet voldoen aan het schoonheidsideaal, worden ze in het beste geval willens nillens gebombardeerd tot 'rolmodel', tot (ik citeer Ongenae) 'gezicht van de vrouwelijke strijd tegen perfectie'. In welke mate is deze onvrijwillige labeling minder vrouwonvriendelijk, dan hen veroordelen omwille van dat niet zo ideale uiterlijk? In welke mate is iemand in een rol drukken, beter dan hem/haar veroordelen omdat hij/zij niet in een ander soort rol past, in dit geval de vrouw met de ideale uiterlijke kenmerken? In welke mate is het opdringen van een maatschappelijke verantwoordelijkheid met betrekking tot (en dit wil ik luid en duidelijk benadrukken) iemands uiterlijk wel vrouwvriendelijk, of emanciperend? Ik wil het zelfs niet per se over vrouwvriendelijkheid hebben, ik heb het liever over mensen in het algemeen. Laat ons zeggen: mensvriendelijkheid. Volgens mij is dit labelen, dit opzadelen met een vermeende rol, niet veel mensvriendelijker dan het veroordelen van die persoon omwille van zijn 'falen' om een andere maatschappelijke of sociale rol te vervullen. En dan nu mijn belangrijkste punt: is iemands uiterlijk iets maatschappelijk? Draagt Zellweger enige verantwoordelijkheid ten opzichte van meisjes, als het op haar uiterlijk aankomt? 

Volgens mij wordt Zellweger misschien beschouwd als een rolmodel, maar is zij dit daarom zeker niet. Als het op uiterlijk aankomt, stel ik me grote vragen bij die verantwoordelijkheid die in onze samenleving op mensen gelegd wordt, in casu op vrouwen.

Vrouwen die bepaalde esthetische keuzes maken, en ik kan hiervan meespreken sinds ik mijn neuspiercing liet zetten, krijgen - naast een aantal 'normale' positieve of zelfs minder positieve reacties - vaak een aantal reacties die van eenzelfde, bedenkelijke soort zijn. Het is de soort waarbij ze onrechtstreeks gewezen worden op het feit dat hun uiterlijk gemeengoed is. Hun uiterlijk behoort hen niet volledig toe. Ditzelfde gebeurt bij vrouwen die hun haar kort laten knippen (ook hierover kan ik meespreken), vrouwen die tattoos hebben, vrouwen die zwaarlijvig zijn, vrouwen die ervoor kiezen om hun lichaamsbeharing te laten voor wat ze is, vrouwen die een kledingstijl hebben die niet zo 'vanzelfsprekend' is, vrouwen die 'te oud' of 'te dik' zijn voor bepaalde kledij, zwarte vrouwen die hun natuurlijke haar dragen, Indische vrouwen die hun huid niet ontkleuren, grote vrouwen die hakken willen dragen, enzovoorts. Ook hier wil ik zeker niet uitsluiten dat dit eveneens voor mannen geldt. Ook aan mannen worden bepaalde uiterlijke verwachtingen gesteld, hiervan getuigt bijvoorbeeld het idee dat mannen die veel om hun uiterlijk geven, vrouwelijk zouden zijn. Hoeveel vrouwen zich negatief uitlaten over al dan niet hypothetische mannen die ervoor kiezen zich te ontharen, het is verbazingwekkend. Maar omdat Renée Zellweger een vrouw is, en ikzelf ook waardoor ik een beetje uit eigen ervaring kan spreken, wil ik het nu bij vrouwen houden. 

Het uiterlijk van vrouwen wordt gezien als deel van een decor. Iedereen moet haar steentje, of lichaampje, bijdragen aan een groot idealistisch decor, en draagt daartoe een verantwoordelijkheid. Die verantwoordelijkheid stel ik in vraag. Het uiterlijk van mensen is volgens mij iets dat tot hen behoort. Net als bijvoorbeeld hun seksuele voorkeur. 

De volgende keer dat je jezelf wijsmaakt dat 'zij daar wel mee wegkomt, maar ik/zij niet'. De volgende keer dat je een vrouwenblad ziet of koopt met als kop 'Maak je lichaam bikiniklaar', insinuerend dat er lichamen bestaan die niet bikini-waardig zijn. De volgende keer dat je je dood schaamt omdat je je benen bent vergeten te ontharen, of jezelf zelfs een bepaalde situatie of activiteit ontzegt omwille daarvan. De volgende keer dat je een opmerking wil maken over een zelfzekere, zwaardere vrouw die strakke kledij draagt of die veel of ongezond aan het eten is. De volgende keer dat je een vrouw ziet die ervoor kiest zich niet te ontharen, en je voelt de neiging om daarover te oordelen. De volgende keer dat je een actrice die plastische chirurgie heeft ondergaan, hoofdschuddend bekijkt als gefaald rolmodel. Denk dan twee, misschien drie keer na, en maak de wereld écht een beetje mooier. Werk aan de binnenkant van dat decor, door te beginnen bij je eigen gedachten. Misschien dat dat wel meer positieve invloed zal hebben op de ontwikkeling van jonge vrouwen, en elke mens in het algemeen. 

Mijn favoriete make-up look: Sophia Loren ♥

Van alle iconische vrouwen, hou ik het allermeest van de look van Sophia Loren. Vooral haar ogen en haar volumineus haar vind ik prachtig. Ik heb een heel pinboard op Pinterest gewijd aan deze typische look, met de donkere eyeliner, big hair, volle lippen en een gebruinde huid (bekijk het board hier). Het board bevat zowel oude foto's van bekende vrouwen, als nieuwe foto's van modellen, als zelfs gewone selfies van op Instagram. Ik deed een makeup-look op basis van Sophia Loren, die ik jullie hieronder zal laten zien. Mochten jullie willen, dan kan ik als ik terug meer tijd heb een tutorial doen :) 
Naast Sophia Lorens makeup ben ik ook gewoon verliefd op Italië omwille van de stijl en klasse van de mensen, het eten, de klank van de taal, het temperament, de stadjes en het klimaat, maar daar zal ik een andere post aan wijden ;) 









Bekijk hier mijn look, gebaseerd op Sophia Loren:













Hebben jullie ook een favoriete makeup look? :)




3 leuke boetiekjes in Parijs

Nadat ik jullie in mijn vorige post (hier) mijn 3 geslaagde eetadresjes liet zien, wil ik jullie deze keer drie mooie, bijzondere winkels tonen die ik ontdekte in Parijs.

1. La P'tite Maison d'Emma


La P'tite Maison d'Emma is een klein, schattig boetiekje dat ik toevallig tegenkwam. Dit soort boetiekjes vind ik het leukst: klein, gezellig en persoonlijk. De vrouw die de winkel uitbaatte (en die overigens niet Emma heet) was heel vriendelijk. Ze verkoopt zowel kleren, juwelen, handtassen, accessoires en schoentjes als decoratie spulletjes voor in huis. Zo heeft ze een assortiment aan geurproducten van Mathilde M, een Frans merk. Heel de winkel rook echt overheerlijk en ik werd meteen naar de stand met zeepjes, flesjes en kaarsjes gelokt. In mijn volgende post zal ik jullie tonen wat ik er gekocht heb!



Het winkeltje heeft een prachtige, girly etalage die me naar binnen riep.


Supermooi maar helaas niet goed voor mijn voeten die al te plat lopen: espadrilles in allerlei kleurtjes. Ik vond vooral de legergroene mooi.






De armbandjes met cirkels vond ik prachtig! Ik kocht vorig jaar in Oslo zo eentje, maar dan met een gouden kettinkje in plaats van stof/leer, van de H&M (en dat is dus intussen helaas kapot...)

Bij de kleren vond ik persoonlijk mijn ding niet, maar het waren zeker geen lelijke stuks.


Een gigantisch aanbod lekkere geurtjes! DE HEMEL voor mij! 



Bezoek La P'tite Maison d'Emma: Rue Monge 50, Parijs
Bezoek het winkeltje op Facebook: hier (weinig uitgebreide pagina).

2. Secrets de Filles


Dit is eveneens een klein boetiekje, maar er is een SCHAT aan armbandjes te vinden! Je doet er best aan te vragen welke stuks af gaan en welke niet (hoewel dat verschil zich ook in de prijzen weerspiegelt) zodat als je een armbandje zoekt dat je dagelijks wil dragen, je er eentje hebt dat mooi blijft en niet verkleurt. Sommige zijn namelijk meer fantasiejuweeltjes en verliezen hun gouden kleur na veelvuldig dragen.



 Er worden ook heel wat kleurige kettingen verkocht.



 De stijl gaat van opvallend, etnisch getint en kleurrijk, tot frivool, tot (mijn ding) minimalistisch in goudkleur.

 Naast juwelen is er ook een selectie handtassen en sjaals te koop.



Hier heb ik mijn slag kunnen slaan, zo veel prachtige juwelen dat hier verkocht werden. Het meisje dat er werkte, heeft me goed geholpen en lachte met de hoeveelheid foto's ik maakte van haar bescheiden maar mooie winkeltje.

Secrets de Filles heeft geen website, maar je vindt het te: Rue de Buci 18, Parijs.
Opgelet, de gelijknamige Facebookpagina is NIET van deze winkel, hoewel het misleidend is dat het eveneens een juwelenmerk is.

3. Allison

Allison bestaat uit drie verschillende vestigingen. Die waar ik geweest ben, was in de Rue de Buci. 
De winkel beschrijft zichzelf als boho chic. Hij liep helemaal door naar achter, en had naast de talrijke andere kledingstukken een nogal uitgebreid assortiment aan broeken. De merken die ze verkopen in hun winkels zijn: Aline Aubrée, American Vintage, Anonymous, Antik Batik, Anthologie, Baboune, Baby Blue, Bellerose, Brigitte Bardot, By Poppy, By Koah, Caï-loah Swimwear, Care of you, Chanel K, Cheap Monday, Cimarron, Closed, Diega, Dimension, Edwin, Ella Luna, Fine Collection, Gat Rimon, Heliance, Hipanema, Idenim, I love my TS’, Ines et Maréchal, KIMEM, Labdip, La Petite Française, Leather Crown, Leon & Harper, LTB, LucyParis, Marion Godart, Mes Demoiselles, Minorques, Moon C, OBB, Oppulence, Ottod’Ame, Palme, Paul & Joe Sister, Petit bateau, Reiko, Rivieras, Rose Carmine, Scarlett Ross, Schott, Shine, Simple City, Star Mela, Stella Ritwagen, Strass, Suecomma Bonnie, Suncoo, Sweewe, Swildens, Vanina, Vdemisnter, Vie ta vie, Was.


 Kleurrijke tasjes en bijzondere sandalen.





 Broeken, broeken, broeken.


 En nog eens broeken!


Je vindt Allison op drie verschillende plaatsen in parijs:
Rue de Buci 3
Rue du Bac 65
Rue Sainte Antoine 83

Bovendien kan je zelfs online shoppen op hun website, die je hier vindt. De verzending bedraagt wel 15 euro binnen de Europese Unie.

Zo, dat waren 3 winkeltjes waar ik jullie een uitgebreid fotoverslag van wilde geven. Wat ik in deze en in nog niet vermelde winkels gevonden heb, komen jullie te weten in mijn volgende post! :)

Stay tuned!

Veel liefs,