Over willekeurige nachten op café, en jezelf zijn

Hallo daar, hier ben ik weer!

Het is even stil geweest op mijn blog en gezien ik herexamens heb, zal het nog niet meteen weer druk worden, maar hij leeft wel weer - of moet ik zeggen, hij is gereïncarneerd, want ik heb hem een nieuwe naam en een nieuw concept gegeven :). Vanaf nu zal ik niet enkel beauty & stijl posts schrijven, maar ook andere dingen met jullie delen. Zoals ik in mijn eerste post schreef, vind ik namelijk veel uiteenlopende zaken interessant, maar oorspronkelijk was mijn plan om daartoe twee volledig aparte blogs te maken. L'Apparence was een begin, een voorzichtig begin ook, want het betrof een aspect van mezelf waarover ik me heel comfortabel voel (makeup en kleding zijn niet echt een probleem voor mij :D Net zoals voor veel andere vrouwen). Over andere aspecten ben ik zo veeleisend - voor anderen, maar ook voor mezelf - dat ik er tot nu over gedaan heb om te aanvaarden dat je niet perfect hoeft te zijn om te schrijven. Je hoeft niet alles te weten wat er te weten valt over de hele wereld, je hoeft geen overlopend vat van kennis en levenservaring te zijn om te schrijven. Dat was lang wel mijn overtuiging - ten minste, als het iets diepere zaken betreft, of opinies. Ik betrap mezelf er zelf namelijk op dat ik soms met een hand mijn gezicht bedek bij het lezen van sommige blogstukjes of artikels op internet en in magazines (sommigen van jullie lazen wellicht mijn rant op de Facebookwall van Flair, waar ik een verschrikkelijk bevooroordeeld artikel over lesbiennes aanklaagde). Ambitie lijkt soms niet veraf van hoogmoed, meningen worden in dit digitale tijdperk sowieso vaak in het rond gespuid zonder veel nadenken. 

Maar er is niets mis met een beetje ambitieus zijn, een beetje zelfvertrouwen, een beetje durven. Wat me daar het meest van overtuigd heeft, is het feit dat als je ergens beter in wil worden, je het niet zal worden door gewoon te zitten wachten. Je moet proberen, je moet beginnen. En je zal teleurgesteld worden, je zal je achteraf afvragen waarom je dit of dat geschreven (of in een algemener geval: gedaan) hebt. Je zal achteraf bemerken wat je allemaal anders zou gedaan hebben. Dat is nu eenmaal wat evolutie inhoudt, je verandert. En als die verandering zoals vaak in een creatieve evolutie een verbetering inhoudt; dan zal je naar heel wat eerdere van je producten kijken met een opgeheven wenkbrauw, en misschien een hand voor het gezicht.
Als het aankomt op ideeën, ben ik dus veel behoedzamer. Een tijdje terug sprak ik met een oudere man, op een volkomen willekeurige avond in een kleine kroeg in Gent (dat zijn dan meestal ook de avonden die je je voor de rest van je leven zal herinneren). Er was helemaal niemand meer op enkele mensen na, waarvan ik er een was, en de uitbater. Het café was gesloten, het was een gat in de nacht, en ik was aan de praat geraakt met de man naast mij, die met zijn benen over mekaar geslagen een glas rode wijn zat te drinken. Hij bleek een heel interessant en wijs persoon, waar ik een goed gesprek mee gehad heb. Hij leerde me dat ik moest schrijven, gewoon schrijven. Dat het er niet toedoet dat je niet van de eerste keer perfect bent, en dat je dat ook onmogelijk kan zijn. Als je de gedachte dat het van nul af aan perfect moet zijn, laat varen, schenk je jezelf de vrijheid om te doen wat je eigenlijk wil doen. Het enige dat je tegenhoudt, ben jij zelf. Hij zei het weliswaar niet met precies zoveel of dezelfde woorden als mij, maar daar kwam het wel op neer.
Ik zal die man nooit vergeten, ook al was voor hem dat gesprek misschien vrij onbeduidend, en zal hij waarschijnlijk niet beseffen dat het op mij een niet te onderschatten impact heeft gehad. Hoe kan het ook anders, ik had het zelf toen nog niet door. Het is pas achteraf dat je de momenten duidelijk herkent waarop je gedachtegang een andere wending is beginnen nemen. Zo gaat het overigens met veel belangrijke momenten. Je beseft vaak pas achteraf, wanneer je het resultaat al hebt ervaren, de kracht van bepaalde gebeurtenissen in het verleden.

Ik hoop dat als er iemand is die dit leest en die twijfelt om iets te doen omdat ze bang is niet perfect te kunnen zijn, die hierdoor misschien geïnspireerd is. Je hoeft niet van de eerste keer te zijn wat je ideaal is. Vaak kan dat ook gewoonweg niet. Wat misschien ook een bezwaar kan zijn om helemaal jezelf te zijn, en te doen wat je wil, is de angst voor de reactie van anderen. Daar heb ik zelf niet zoveel moeite meer mee, want ik geloof namelijk dat er nooit een punt bestaat waar je kan komen zonder dat iemand in de wereld er kritiek op heeft. Als je je daardoor laat afremmen, zal je nooit vooruit geraken. Eens je dit goed en wel beseft, sta je plots heel anders in het leven.



Mijn blog wordt dus niet helemaal anders, maar breder. Ik doopte hem coconut and mint, naar mijn twee favoriete geuren. Bijna alles heeft een geur, dus beschouw ik het als een ideale naam (naast het feit dat ik het ook twee mooie woorden vind). Coconut and mint verraadt misschien dat het waarschijnlijk een vrouwelijke blogster is die het schrijft (hoewel ik dat eigenlijk op niks vind slaan), maar voor het overige is het niet per se een beperkende naam zoals L'Apparence, bewust, wel was. Ik koos L'Apparence indertijd als opponent voor een ander blog die nog zou volgen en die een naam zou krijgen die betrekking heeft op de binnenkant. Maar eigenlijk ben ik gewoon wie ik ben als een geheel, en geen dualiteit tussen verschillen, en mag mijn blog dat ook wel reflecteren. Het gaat misschien grappig zijn wat voor contrast er zal zijn tussen bepaalde posts, maar oh well, that's me! :) Er zal alleszins geen tweede blog zijn met exact dezelfde inhoud als de mijne ;)

Bedankt allemaal om mijn blog te lezen, op Facebook zijn jullie nu met meer dan 130, en ik ben ongelooflijk trots en gelukkig dat jullie appreciëren wat ik graag doe.

Veel liefs, en tot gauw